{"id":1579,"date":"2021-06-17T21:20:06","date_gmt":"2021-06-17T19:20:06","guid":{"rendered":"https:\/\/www.l-tour.be\/de-belgische-lesbische-verborgen-kanten-van-het-franse-chanson\/"},"modified":"2021-06-18T18:00:00","modified_gmt":"2021-06-18T16:00:00","slug":"de-belgische-lesbische-verborgen-kanten-van-het-franse-chanson","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.l-tour.be\/nl\/de-belgische-lesbische-verborgen-kanten-van-het-franse-chanson\/","title":{"rendered":"De Belgische lesbische verborgen kanten van het Franse chanson"},"content":{"rendered":"

[vc_row][vc_column][vc_column_text]<\/p>\n

De Belgische lesbische verborgen kanten van het Franse chanson<\/strong><\/h2>\n

Door Marian Lens<\/em><\/strong>[\/vc_column_text][vc_column_text]Journaliste L\u00e9a Lootgieter en singer-songwriter Pauline Paris sloegen de handen in elkaar voor het boek Les dessous lesbiens de la chanson. De tekeningen van Julie Feydel illustreren elk van de veertig hoofdstukken telkens gewijd aan een zangeres.<\/p>\n

Het boek is een zeer rijke compilatie – een ware goudmijn – van lesbische, soms biseksuele, zang, die zo zelden openlijk als dusdanig geopenbaard, overwegend vaag blijft. Het boek werd uitgegeven door de zeer ervaren feministische en lesbische uitgeverij iXe .<\/p>\n

Op een zeer levendige manier is het onderzoek gebaseerd op een onthullende tekst die de zangeressen ge\u00efnterpreteerd hebben of ook geschreven hebben. De analyses, verhalen en anekdotes worden afgewisseld met interviews met primaire bronnen – auteurs, vertolksters of mensen uit hun omgeving – en met zeer levendige getuigenissen, hetzij uit de tijd van de protagonisten, hetzij van recenter datum. Zo veel interpretaties en onthullende benaderingen die een verhelderende herlezing van, vaak beroemde, chansons mogelijk maken, waarbij het underground aanvoelen en decoderen van de liederen gedaan op het moment van uitgave, worden bevestigd.
\nEen zeer mooie becommentarieerde lijst van bars, nachtclubs, cabarets, clubs, muziekzalen en lesbische of zogenaamd \u2018ongure\u2019 ruimtes (\u2018interlopes\u2019*), vervolledigt het beeld van een bijzondere muzikale Parijse eeuw.<\/p>\n

Les dessous lesbiens de la chanson belicht \u00ab een geschiedenis die een volledige eeuw beslaat, van de jaren 1920 tot vandaag \u00bb. Met de uitwerking ervan wilden de auteurs \u00ab eerst en vooral de schetsen van het landschap van het lesbische chanson verveelvoudigen, een landschap dat wijd en tot op vandaag nog maar heel beperkt verkend is. {En zo dus} het mogelijk maken om het te ontdekken in zijn verscheidenheid, met zijn stranden van tederheid en melancholie, zijn schaduwzones en geheimen, zijn doolhoven waar erotiek verlangens en genot,uitgedrukt in het vrouwelijk meervoud, kruist. \u00bb<\/p>\n

Zoals de uitgeverij iXe bij de uitgave van het boek preciseert: \u00ab Afhankelijk van het tijdperk werd vrouwelijke homoseksualiteit beurtelings of gelijktijdig veroordeeld, ontkend en onzichtbaar gemaakt. Maar clandestien of niet, in bedekte of onverbloemde woorden, deze werkelijkheid vond de taal van het chanson om zich uit te drukken, {…} van Suzy Solidor tot Chris, gaande langs Barbara, Brigitte Fontaine, Marie Paule Belle, Juliette Armanet en nog vele anderen. <\/p>\n

Het voorwoord is een echt inleidend onderzoek uitgevoerd door het legendarische duo Catherine Gonnard en Elisabeth Lebovici . Er wordt in aangegeven hoe de zangeressen \u00ab de geschiedenis en het lot vertolken op een manier die zowel scherp als aandachtig is, {…} het onder vrouwen zijn, de gevoelens, de verlangens, de genoegens van het samenzijn met de nostalgie van die verloren momenten. Zij doen dit nu eens in de vorm van een raadsel, dan weer in een daverende verklaring. Vanaf het moment dat het chanson haar plaats vond in de music hall en in het cabaret zijn er teksten en zangeressen geweest die elke generatie begeleid hebben en die ons, meer specifiek, vertellen over ons en over hen: over degenen die we liefhebben, over degenen die we tegenkomen in ons leven, maar ook over onze gemeenschappelijke geschiedenis met zijn dubbele betekenissen en veelvoudige verboden. \u00bb Verder : \u00ab we schrijven \u2018de la main gauche\u2019 [\u2018met de linkerhand\u2019], zeker, \u2018celle que l\u2019on a toujours cach\u00e9e\u2019 [\u2018degene die we altijd verborgen hebben gehouden\u2019], maar om van \u2018la ligne droite\u2019 [\u2018de rechte lijn\u2019] af te stappen door de liefde in vrijheid te bezingen met Messia en door Anne Trister, de film van L\u00e9a Pool, voor de zoveelste keer opnieuw te zien \u00bb.<\/p>\n

En voor ons is het ook een springplank naar een geschiedenis die over grenzen heen gaat. Wij wilden het boek ook onthullen vanuit de invalshoek van de Belgische verborgen kanten, die in de Belgische en internationale geschiedschrijving nog steeds weinig aan bod komt.
\nIs het echt toeval dat zowel het voorwoord van het boek als de inleiding van de digitale versie beginnen met het oproepen van Gribouille en haar Ostende, een ode aan een heel mooi Sapphisch liefdesverhaal beleefd door de auteur-vertolkster in deze mythische Belgische badplaats: \u201cOn n’a pas choisi ce dr\u00f4le d’amour\/ Qu’il te faut cacher, aux portes du jour\u201d [\u201cWij hebben niet voor deze gekke liefde gekozen\/ Die je moet verbergen bij het opkomen van de zon\u201d].[\/vc_column_text][vc_column_text]Middels mannen, ook, soms homoseksueel<\/strong><\/p>\n

De auteurs herinneren ons eraan dat \u00ab aan het begin van de 20ste eeuw mannen nog steeds het monopolie hadden op het beroep van tekstschrijver en vrouwen zich tevreden stelden met het interpreteren van de door hen gecre\u00eberde werken. \u00bb Bij het aanbreken van het vrouwenstemrecht bleven cre\u00ebrende beroepen een mannelijk voorrecht.<\/p>\n

Net zoals voor homoseksuele mannen, bestond er het gevaar \u00ab een liefde voor hetzelfde geslacht \u00bb te openbaren. Maar dit gevaar was nog groter voor vrouwen, als dusdanig aangeduid, omdat het gepaard ging met andere verboden, met name deze die voorbehouden waren aan deze \u00ab aan mannelijke dominantie \u00bb onderworpen sociaal ondergeschikte wezens. Het werd hun verboden of onmogelijk gemaakt om te componeren, te schrijven, te publiceren, te werken, als zijnden, subjecten, onder de anderen.<\/p>\n

Een halve eeuw later, in 1953, maakte de schrijfster Marguerite Yourcenar gebruik van het proc\u00e9d\u00e9 van de autobiografie bij volmacht en onthulde haar \u00ab neigingen \u00bb een weinig via het publiceren van M\u00e9moires d\u2019Hadrien, een homoseksuele Romeinse keizer. Een subtiele manier om de verboden te trotseren en te omzeilen. <\/p>\n

Zo zal ook Nicole Louvier zeer moedig een \u00ab zinderend eerbetoon \u00bb opdragen aan Lodewijk van Beieren en zijn homoseksuele liefdesverhalen. Ze zal echter nog een stap verder durven gaan door hierin ook de hare te bevestigen: \u00ab Dezelfde liefde heeft ons geraakt \u00bb. De auteurs preciseren dus dat deze liefde, \u00ab tegelijkertijd voor de kunsten en voor mensen van hetzelfde geslacht hen echter buiten de samenleving plaatst. In de 19e eeuw was de reactie op dit \u2018afwijkende\u2019 gedrag al te vaak gevangenisstraf of psychiatrie. \u00bb[\/vc_column_text][vc_column_text]Passing – De code van een lesbische neutraal als een soms wazige ‘mannelijke’ identiteit<\/strong><\/p>\n

Daarom juist wordt Nicole Louvier vereerd omdat ze \u00ab van vrouwen houdt en dat nooit verborgen heeft gehouden \u00bb. Zij is ook bekend als schrijfster, met het boek Qui qu\u2019en grogne dat \u00ab het verhaal vertelt van haar liefdesrelatie met Gabrielle en de lesbofobie van voorbijgangers die hen aanstaren, aan de kaak stelt {..zo ook} bevatten haar liederen veel toespelingen op Sapphische liefdesgeschiedenissen, ook al zaait de artieste soms twijfel door haar geliefde \u2018mon p\u2019tit copain\u2019 te noemen. \u00bb<\/p>\n

In haar artikel Femmes des sixties interviewt L\u00e9a Lootgieter Eve Pascal, die het lesbische milieu van de jaren vijftig en zestig in het geheugen roept, evenals de lesbische chansons en zangeressen uit die tijd . \u00ab In de showbusiness waren sommige sterren lesbisch, maar dat bleef volledig verborgen, we spraken er niet over. De enige die het aandurfde om zich rechtstreeks tot lesbiennes te richten, zelfs op de radio, was Nicole Louvier {…}. Zij was echt ons icoon! Zij zong over ons leven, onze tegenslagen en onze liefdesverhalen in po\u00ebtische vorm. Toen ze Mon p\u2019tit copain perdu zong, wisten we allemaal dat ze het over een vrouw had. Maar in de meeste van haar teksten gebruikte ze voor alles neutrale termen en speelde ze met ambigu\u00efteit. \u00bb<\/p>\n

Deze kunst van het manoeuvreren\/nemen van omwegen werd ook beoefend door de zangeres Mick Micheyl, wiens liederen werden gecoverd door beroemde zangers uit de wereld van het chanson zoals Josephine Baker (biseksueel) en Yves Montand (heteroseksueel). Zij zong voor een \u00ab lesbisch publiek \u00bb dat \u00ab de gewoonte had om tussen de regels door te lezen \u00bb, \u00ab afleidingsmanoeuvres te doen \u00bb, \u00ab zoals iemand die altijd had leren ontwijken \u00bb, \u00ab voorzichtig speel ik mijn rol \u00bb .<\/p>\n

Het boek ontwart op prachtige wijze deze wet van het dubbelleven, ondergronds en verboden, dat door toespelingen wordt opgeroepen.<\/p>\n

En in tegenstelling tot hoe het vandaag soms geherinterpreteerd zou kunnen worden, bleef dit weldegelijk een lesbisch neutraal, zelfs wanneer dit met een \u2018mannelijke\u2019 connotatie- \u00ab een vriendje \u00bb – gepaard ging, omdat het een vorm van \u2018passing\u2019 was, in de zin van het \u00ab zich doen voorkomen als \u00bb, een manoeuvre dat veel werd en nog steeds wordt gebruikt in onze ondergrondse lesbische cultuur en om onze identiteitskeuzes te beschermen. Is dit niet wat ook Mick Micheyl insinueert wanneer ze de camera live toespreekt in 1959 \u00ab Jullie. Jullie die passeren, jullie die naar me kijken, jullie die naar me luisteren. Jullie zijn mijn bron, mijn input. \u00bb[\/vc_column_text][vc_column_text]Of zou het eerder een \u2018niet-vrouwelijk\u2019 neutraal lesbisch zijn?<\/strong><\/p>\n

Het is eveneens een heterosociale maatschappij die \u00ab vrouwen \u00bb zo slecht leest wanneer zij sterk en autonoom zijn, zeker wanneer zij niet proberen om \u2018vrouwelijk\u2019 te zijn. Een maatschappij die, om hen te kunnen blijven beheersen, er alleen maar op uit is hen in keurslijven op te sluiten door nieuwe verboden of stereotypen toe te voegen aan de al erg strikte bestaande normen. De allure van La gar\u00e7onne, zoals Colette Mars er ons in 1957 al zingende aan herinnert.<\/p>\n

Gaat het echt om een \u2018vermannelijking\u2019 ? Zijn het niet eerder wezens die vrij leven, met een specifieke identiteit en beleefde aantrekkingskracht. Inderdaad zullen \u2018lesbiennes\u2019 erin slagen om de identiteitskloof van degenen die, net zoals zijzelf, \u00ab anders \u00bb zijn, vast te stellen en te herkennen. De vreugde in de ontdekking en in de bevestiging : \u00ab het is er inderdaad \u00e9\u00e9n \u00bb. Vrije gebaren en kleding die terughoudendheid tarten, die sociaal als \u2018mannelijk\u2019 worden gelezen, en die eerder geneutraliseerd zouden moeten worden, als passend bij om het even wie.<\/p>\n

Deze nieuwe vrijheid wordt beetje bij beetje door hen ontsluierd : zij (be)zingen ze, zij scanderen ze. En zij laten haar ook zien: \u00ab hun houding, hun manier van zingen, de vaak geleende en onhandige manier waarop zij bepaalde kleren dragen, verraden een andere lichamelijk vrijheid, de plotse bruuske gebaren \u2018passen\u2019 niet bij de verwachte vrouwelijkheid. \u00bb[\/vc_column_text][vc_column_text]Biseksuele vrouwen… een heel hoofdstuk tussen ‘passing’ en heterosociale conventies, of simpelweg \u00e9\u00e9n keuze uit vele?<\/strong><\/p>\n

Tegelijkertijd een realiteit voortkomende uit keuze of heterosociale druk zijnde, maakt biseksualiteit, m.n. in je persoonlijk traject relaties met personen van \u00ab beide geslachten \u00bb beleven, de meerderheid van de menselijke relaties uit, zoals de rapporten van seksuologen en sociologen Mc Kinsey en Shere Hite sinds lang aantonen.
\nHet boek staat dus vol met deze zangeressen, die zich bewegen tussen een semi-in-de-kast biseksuele en\/of een semi-verborgen \u2018lesbische\u2019 identiteit. En de meerderheid van de \u00ab vrouwen die van vrouwen houden \u00bb die eerder bij het grote publiek bekend zijn, zijn degenen die min of meer openlijk kiezen voor relaties met beide geslachten.<\/p>\n

De zangeressen en degenen die hen huldigden zoals Marl\u00e8ne Dietrich, Jos\u00e9phine Baker, Barbara, Tamara de Lempicka, Suzy Solidor, of Fran\u00e7oise Mallet-Joris, worden doorheen het hele boek rond een verhaal of een anekdote opgeroepen, of voorgesteld in \u00e9\u00e9n van de vier rubrieken die trouwens aan hen gewijd zijn.<\/p>\n

Maar zichzelf \u2018biseksueel\u2019 noemen kan ook een manier zijn om zich te camoufleren, toen Catherine Lara verkondigde in Autonome: \u00ab Gedurende lange tijd heb ik mijn kaarten onder tafel verborgen gehouden \u00bb, \u00ab Vrij om van een vrouw of een man te houden \u00bb. Zij geeft de voorkeur aan het meer diffuus identiteitsbegrip : \u00ab homosensueel \u00bb .[\/vc_column_text][vc_column_text]Ook Belgische verborgen lesbische kanten \u2013 Brussel als uitgevers- en artistieke springplank<\/strong><\/p>\n

Naast L\u00e9a Lootgieter en Pauline Paris hebben we Julie Feydel die afgestudeerde aan de grafische onderzoekschool van… Brussel. De Belgische grafische en artistieke scholen zijn gerenommeerd en trekken een behoorlijk internationaal publiek aan, en er komen er velen vanuit Frankrijk om hier hun studies voort te zetten.<\/p>\n

Veel artiesten uit de muziekwereld hebben zich eveneens ontwikkeld in Belgi\u00eb en in het bijzonder te Brussel. Dankzij dit zo inspirerende boek onthullen we er enkele facetten van.<\/p>\n

Brussel is sinds lang een uitverkoren plaats wanneer het gaat om het publiceren van onfatsoenlijke of politieke geschriften die in het buitenland verboden zijn. Het was in Brussel dat de dichter Verlaine aan het eind van de jaren 1860 onder een pseudoniem verschillende gedichten, en in het bijzonder Sapphische gedichten zoals Les amies , publiceerde.<\/p>\n

De zangeres Susy Solidor, die een belangrijke rol speelt in het boek, zal haar autobiografie La Vie commence au large in 1944 in Brussel laten uitgeven door uitgeverij Editions du Sablon .
\nWat betreft de magnifieke Barbara: het was in Brussel dat zij trouwde, leefde en haar leven als zangeres begon.[\/vc_column_text][vc_column_text]Bij het aanbreken van mei 1968 : de liefdesbelevenissen van de zangeressen Gribouille en Marie-Th\u00e9r\u00e8se Orain op het strand van Oostende<\/strong><\/p>\n

De lesbische boekhandel Artemys kondigt in haar literair programma van het najaar 2001 de literaire ontmoeting met Marie-Th\u00e9r\u00e8se Orain aan, die zij organiseert in Etterbeek:
\n\u00ab Marie-Th\u00e9r\u00e8se Orain komt ons het boek presenteren dat zij zeer recent publiceerde over Gribouilles Je vais mourir demain, met het complete werk van Gribouille.
\nGribouille, een legendarische figuur uit de Franse jaren zestig, stierf in januari 1968 op 26-jarige leeftijd, na een duizelingwekkende carri\u00e8re van vijf jaar. Zij liet cultchansons na zoals Mathias en Ostende, een waarachtig liefdeslied voor de auteur. Een geheel van buitengewoon sterke geschriften, prachtige po\u00ebzie, veel tederheid, maar ook wanhoop, \u2018wanhoop in haar meest verleidelijke vorm\u2019 (Fran\u00e7oise Mallet-Joris). \u00bb
\nIn Les dessous lesbiens de la chanson leggen de auteurs met veel precisie de historische context uit waarin de zangeres Gribouille leefde. \u00ab Het thema van verboden liefdes komt steeds weer terug in het Franse chanson, of het nu gaat om overspelige relaties of over relaties tussen twee geliefden van verschillende sociale klassen, religies of leeftijden. Voor lesbiennes heeft dit nog een meer aangrijpende relevantie, gegeven het feit dat, zelfs wanneer vrouwelijke homoseksualiteit in tegenstelling tot mannelijke homoseksualiteit binnen de Franse wetgeving nooit strafbaar werd gesteld, zij wel degelijk op een slinkse manier onderdrukt werd. Talrijke gar\u00e7onnes en andere \u2018jules\u2019 werden wegens travestie aan de uitgang van lesbische cabarets gearresteerd of onder dwang opgenomen in psychiatrische ziekenhuizen, zoals Myl\u00e8ne Farmers Maman a tort (1984) ons in herinnering brengt. Sapphische hartstochten worden ook vaak in halve woorden uitgedrukt, zoals in Damia’s La cha\u00eene (1911) of Gribouilles Ostende (1968). \u00bb[\/vc_column_text][vc_column_text]Intieme banden en artistieke samenwerking tussen vrouwen – Marie Paule Belle & Fran\u00e7oise Mallet-Joris<\/strong><\/p>\n

Het is niemand minder dan Fran\u00e7oise Mallet-Joris die het voorwoord zal schrijven bij Marie-Th\u00e9r\u00e8se Orains biografie over Gribouille. Dankzij de auteurs van Dessous lesbiens de la chanson ontdekken we de bijzonder romantische redenen hiervoor : \u00ab De liefdesrelatie tussen Fran\u00e7oise Mallet-Joris en Marie Paule Belle gesmeed in Parijs in 1970, het jaar waarin de zangeres optrad in het cabaret L’\u00c9cluse, in het programma van Marie-Th\u00e9r\u00e8se Orain, die daar een vedette was. \u00bb<\/p>\n

Marie-Paule vertrouwt de auteurs het volgende toe: \u00ab Ons verhaal, dat iedereen kende ook al vermeldden we het niet, was een model voor homoseksuele vrouwen, zoals dat van Jean Cocteau en Jean Marais er \u00e9\u00e9n was voor homo’s. {\u2026} In die tijd hoorden we zeggen dat het een ziekte, een perversie was. Wij hebben geprobeerd om het tegendeel te bewijzen, eenvoudigweg door onze liefdesgeschiedenis, die heel mooi en heel eenvoudig was, op een natuurlijke wijze te beleven. \u00bb<\/p>\n

De vrouwelijke songwriters en muzikanten onderhielden ook zeer professionele relaties onder vrouwen. Zoals de auteurs preciseren, schreef Fran\u00e7oise \u00ab bijna tweederde van de liederen van Marie Paule (166 van de 250!) en is zij, zelfs na hun scheiding, haar tekstschrijfster gebleven. \u00bb. Verderop in het boek leren we dat singer-songwriter Catherine Lara voornamelijk voor andere vrouwen schreef, waaronder twee liedjes voor Barbara.[\/vc_column_text][vc_column_text]En in Belgi\u00eb, zo moeilijk, omsloot een erg verstikkende druk S\u0153ur Sourire<\/strong><\/p>\n

In Belgi\u00eb en in de rest van de wereld is het een jonge non, “Soeur Sourire”, die een nieuw wereldfenomeen lanceert in de wereld van het chanson, door van het lied Dominique nique de eerste \u2018wereldhit\u2019 te maken.<\/p>\n

Toen de componiste enkele jaren later onder haar echte naam, Jeannine Deckers, in het midden van de jaren zestig de religieuze orde verliet, veroorzaakte zij een schandaal. Dit schandaal werd snel begraven onder een ware druk die weegt op alles wat “anders” zou kunnen zijn in het zo conservatieve katholieke Belgi\u00eb.<\/p>\n

In 1985 veroorzaakte haar zelfdoding met Annie P\u00e9cher een schokgolf, waarbij hun liefdesrelatie aan het Belgische publiek werd onthuld. Maar meer nog, met name het echte schandaal dat Jeannine Deckers ertoe dreef deze daad te stellen: de omvang van de manipulatie en de beroving waaraan zij was onderworpen door het klooster van Fichermont en de platenmaatschappij Philips, die als enigen de integrale winst van het wereldwijd zo beroemde chanson Dominique nique in eigen zak hadden gestoken.<\/p>\n

Zij werd onophoudelijk lastig gevallen door een fiscus die onder \u00e9\u00e9n hoedje speelde met degenen die nochtans misbruik van haar hadden gemaakt, om haar belasting te doen betalen voor de miljoenen verkochte platen, terwijl zij pas aan het eind van haar leven de auteursrechten begon te verkrijgen na een bittere juridische strijd, die bij haar dood nog steeds gaande was.<\/p>\n

Haar dood bracht het bestaan aan het licht van een dagboek waarin voor het eerst met zekerheid kon worden gelezen over haar homoseksualiteit, hoewel deze nog vaak ontkend wordt, zelfs in recent uitgebrachte biopics.
\nZij heeft haar homoseksualiteit nooit publiekelijk aangenomen. Net zoals de meeste homoseksuele vrouwen en mannen trouwens, die dus in het verborgene leefden en\/of moeite hadden om zichzelf als dusdanig te defini\u00ebren. Er waren er maar weinig van ons in de gemeenschap die echter wisten dat zij \u00ab naar identiteit op zoek \u00bb was richting homoseksualiteit, maar dat zij zich daarbij niet op haar gemak voelde.<\/p>\n

Lesbisch of homoseksueel zijn werd binnen de dominante katholieke godsdienst als “beschamend”, door de verschillende wetenschappen als “onnatuurlijk”, in de psychologie en psychiatrie als “abnormaal”, en in de samenleving als “amoreel” beschouwd.[\/vc_column_text][vc_column_text]De \u2018revanche\u2019 – In de schijnwerpers – de lancering van dessous lesbiens de la chanson in Belgi\u00eb<\/strong><\/p>\n

Het is S\u0153ur Sourire die de schakel zal zijn tussen de auteurs, L\u00e9a Lootgieter en Pauline Paris, en mijzelf, via Carole Vidal, die adviseert om met mij contact op te nemen voor het hoofdstuk over S\u0153ur Sourire. Carole is verantwoordelijke van de Archives Recherches et Cultures Lesbienne in Parijs, en bij het lezen van alles wat sinds het overlijden van Jeannine Deckers onthuld werd, ontcijfert zij een fragment uit haar lied \u00ab \u201cSur la route de ma vie\/ J\u2019ai arr\u00eat\u00e9 mes pas\/ Tout au fond de mon coeur\/ Quelqu\u2019un attendait-l\u00e0. \u00bb [\u00ab \u201cOp mijn levenspad \/ Hield ik mijn pas in\/ Diep in mijn hart\/ Er wachtte daar iemand. \u00bb] als een verwijzing van deze naar de \u00ab vreugde \u00bb van haar leven, Annie P\u00e9cher.
\nWat een symbool. Het kon dus niet anders dan dat het boek in Belgi\u00eb gelanceerd zou worden door een organisatie met een lesbisch profiel, L-Tour ; evenals door en in een modern(e) lesbisch(e) en GBTI+ caf\u00e9-bar-concert, Le Crazy Circle . Het kader van het gekozen evenement zal dat van het PrideFestival (cultureel concept en evenement uitgewerkt door het RainbowHouse van Brussel) zijn, gericht op de LGBTI+ gemeenschap evenals op een zeer groot publiek, zoals de zangeressen het uiteindelijk zouden gewild hebben.<\/p>\n

Dit artikel is het eerste dat in Belgi\u00eb verschijnt over dit ongelofelijke onderzoek van onderzoekster L\u00e9a Lootgieter en singer-songwriter Pauline Paris. En dit in het tijdschrift van het Suzan Daniel Fonds, eveneens symbolisch om onze herstory en geschiedenis te belichten.
\nDe genoemde zangeressen hebben, door hun lesbische en biseksuele en meervoudige liefdesverhalen te onthullen, voor vrouwen, ook al deden zij dat vaak nog op een gecamoufleerde of stille manier, werkelijk vele deuren geopend en mogelijkheden gecre\u00eberd. We kunnen hen alleen maar vereren en op zo’n mooie manier hiervoor eer betuigen.<\/p>\n

Het boek Les dessous lesbiens de la chanson is een echt vieren van lesbische stemmen die zingen over verzet, passie, en overwinningen in de liefde die zo goed de verboden op zo een zacht onder-vrouwen-zijn hebben getrotseerd.<\/p>\n

Liefdesliederen zijn zoals gedichten. In mei 1970 droeg Jeannine Deckers – alias \u2018S\u0153ur Sourire\u2019 – in haar dagboek met Renaissance een liefdesgedicht op aan Annie: \u00ab tu as mis l\u2019amour sous mes pas {\u2026} le bonheur {\u2026}, {Ma vie} ton amour y a mis des fleurs, {\u2026} ton feu en moi a mis le bonheur. [Jij hebt de liefde onder mijn stappen gelegd {…} het geluk {…}, {Mijn leven} jouw liefde heeft er bloemen in gelegd, {…} jouw vuur in mij het geluk gebracht.] \u00bb[\/vc_column_text][vc_column_text]Marian Lens, sociologe, november 2020<\/strong>\u00a0<\/strong><\/p>\n